Biografia Lany Del Rey - Lanaism • Lana Del Rey Polska
 

Biografia Lany Del Rey

Szczegóły »

Imię i nazwisko: Elizabeth Woolridge Grant
Pseudonimy sceniczne: 
May Jailer, Lizzi, Lizzy Grant, Lana Rey Del Mar, Sparkle Jump Rope Queen, Lana Del Far, Lana Del Ray, Lana Del Rey
Data urodzenia: 21.06.1985
Miejsce urodzenia: Lake Placid (Nowy Jork, USA)
Miejsce zamieszkania: Los Angeles, USA
Rodzice: Robert Grant Jr. i Patricia Grant
Dziadkowie: Robert Grant Sr., Cynthia Grant (ze strony ojca), Donald Hill, Madeleine Hill (ze strony matki)
Rodzeństwo: Caroline „Chuck” Grant, Charlie Grant
Partner: Francesco Carrozzini
Kolor oczu: 
Ciemnozielony
Ulubiony kolor: Biały

Lana Del Rey – pod tym intrygującym pseudonimem scenicznym skrywa się urodzona w Nowym Jorku 29-letnia piosenkarka. Można powiedzieć, że całe swoje dzieciństwo spędziła w niewielkiej, nowojorskiej miejscowości o nazwie Lake Placid. Jej ojcem jest Robert Grant – sprzedawca domen internetowych. Już od dzieciństwa rozwijała swoje umiejętności w kierunku muzycznym śpiewając w chórku kościelnym, czy na szkolnych uroczystościach.

33

W wieku czternastu lat zaczęły się jej poważne kłopoty – Elizabeth uzależniła się od alkoholu. Dziś, przenikając przez mgły tych koszmarnych wspomnień, wyznaje, że piła codziennie i czuła się z tym dobrze. Zaniepokojeni rodzice w ramach „odwyku” wysłali ją do nauki w prywatnej szkole z internatem w mieście oddalonym od jej rodzinnej miejscowości o 384km – Connecticut.

„Wysłali mnie daleko, machałam im z peronu. Płakałam, bo wiedziałam, że nigdy nie wrócę” – śpiewa w piosence „This Is What Makes Us Girls”. To tylko jeden z dowodów na to, że do twórczości inspiruje ją nie tylko życie codzienne, ale i też bolesne wspomnienia młodości.

W jej młodzieńczych latach Lizzy była również modelką magazynu Ford oraz pozowała dla kampanii reklamowych marki Hollister.

1

Gdy miała osiemnaście lat, wujek nauczył ją grać podstawowe akordy G, C, A, D minor i A minor na gitarze. „Pomyślałam że mogłabym napisać milion piosenek z tymi akordami, więc przeprowadziłam się do Nowego Jorku i pisałam, co tylko chciałam”. Uczęszczała tam również do uniwersytetu Fordham, gdzie studiowała metafizykę, szukając naukowego dowodu na istnienie Boga. Rzuciła alkohol i od tamtego czasu nie pije aż to teraz. Inspirowana, w szczególności Kurtem Cobainem i Elvisem Presleyem, pisała i komponowała własne utwory oraz występowała w lokalnych klubach. Pomiędzy 2005 a 2006 rokiem sama nagrała dwie EPki: „From The End” i „Rock Me Stable”; płytę demo „Sirens”, które nigdy nie zostały oficjalnie wydane. Wszystkie te piosenki miały akustyczny podkład, a Elizabeth przybrała wówczas pseudonim May Jailer.

2

Około rok później, krótko przed ostatnim rokiem studiów, po wzbudzeniu zainteresowania uczestnictwem w konkursie pisania piosenek, podpisała umowę z wytwórnią muzyczną 5 Points Records . Wytwórnia z góry zapłaciła jej określoną sumę, którą po ukończeniu uniwersytetu wykorzystała do przeprowadzki do przyczepy w New Jersey. Miała wtedy dwadzieścia lat.

Krótko po tym, wytwórnia muzyczna poszukiwała producenta do wyprodukowania jej pierwszego, prawdziwego albumu. „Wiele osób było zainteresowanych współpracą, ponieważ Lizzy była w tamtym czasie bardzo niespotykaną artystką” – powiedział David Nichtern, właściciel wytwórni 5 Points Records w wywiadzie dla MTV Hive. Następnie wysłali pięć wersji demo piosenek, napisanych podczas jej pobytu w przyczepie, do pięciu producentów, m.in. do Davida Kahne. Bardzo szybko otrzymali od niego odpowiedź. Gdy Lizzy poznała się z Kahne, od razu znaleźli wspólny język, co zaowocowało umową  na wyprodukowanie jej debiutanckiego albumu z budżetem liczącym pięćdziesiąt tysięcy dolarów.

W październiku 2008, Lizzy wydała swoją pierwszą EPkę pt. „Kill Kill”, dzięki której zyskała trochę rozgłosu. Pierwotnie piosenka, której owy mini-album zawdzięcza swoją nazwę, miała nazwywać się „The Ocean”, lecz producent stwierdził, że tytuł ten jest zbyt nudny. Następnie artystka poirytowana wróciła do domu,  zdenerwowana wykreśliła nazwę i napisała „Kill Kill” nad tekstem piosenki. EPka bardzo spodobała się jednemu z programistów Apple, dzięki któremu piosenkarka została wyróżniona jako jedna z największych wschodzących wokalistek tego roku w serwisie iTunes. Po wydaniu EPki zaczęła ona również eksperymentować z pseudonimem artystycznym Lana Rey Del Mar.

3

Lizzy wspólnie z Kahne nagrała trzynaście piosenek na album, a następnie po ich ukończeniu zaczęli również pracować nad piosenką „C-Note” (znaną również jako „Hundred Dollar Bill”). Do każdej piosenki z wydawnictwa nagrała amatorskie teledyski składające się z fragmentów filmów, które wynalazła na YouTube, oraz klipów, gdzie sama śpiewa do kamerki internetowej. W 2008 roku album był już gotowy do wydania, lecz wytwórnia odkładała jego premierę – myśleli, że prawa wykupi jakaś większa korporacja – tak się jednak nie stało. Piosenkarka chciała, aby płyta była już oficjalnie wydana pod pseudonimem Lana Del Ray, lecz nie była pewna, jaki image chciałaby przybrać i w jakim kierunku dalej pójść.

Premiera była odkładana aż do 4 stycznia 2010 roku, kiedy to album został wydany cyfrowo w sklepie iTunes oraz Amazon. Lizzy- a właściwie już Lana – nie była z niego do końca zadowolona; chciała dodać kilka piosenek oraz zamienić w jej pseudonimie Ray na Rey, co sprawiło, że album nigdy nie został ostatecznie wydany w formie fizycznej. Po krótkim czasie zdecydowała się ściągnąć go z cyfrowej sprzedaży i wykupiła do niego z powrotem prawa.

41

W 2010 roku piosenkarka przeprowadziła się do Londynu, gdzie całkowicie oddała się swojej pasji i nagrywała piosenki z różnymi producentami. We wrześniu po raz pierwszy wystąpiła w telewizji – w programie MTV Unplugged u boku Mando Diao, gdzie zaśpiewała cover piosenki „Chet Baker”. Mimo tego, że nie była jeszcze wtedy sławna, jej piosenka „Kinda Outta Luck” została wykorzystana w zwiastunie piątego sezonu serialu „Gossip Girl”, a utwór „Diet Mountain Dew” w „90210”.

1

Gangsterska Nancy Sinatra – jak nazwała samą siebie – w 2011 roku zamieściła na portalu YouTube klip do utworu „Video Games”. Teledysk został amatorsko nagrany ze zlepków urywków filmów znalezionych w Internecie oraz kamerki internetowej gwiazdy, dokładnie tak, jak jej poprzednie teledyski z albumu „Lana Del Ray”. To właśnie dzięki specyficznemu nastrojowi utworu, jak i klipu, artystka zyskała globalną sławę. Na chwilę obecną na profilu artystki (sumując oba klipy z profilu artystki i oficjalnego profilu VEVO) utwór wyświetliło niemal 120 milionów ludzi. Dzięki ogromnej popularności utworu, Lana podpisała kontrakt z wytwórnią Stranger Records. Piosenka odniosła wiele sukcesów, m.in. została nazwana przez serwis Pitchfork najlepszym nowym utworem; poruszającym debiutanckim singlem”.

Krótko później Lana wydała kolejny singiel „Blue Jeans”. Wygrała również nagrodę na Q Awards – Next Big Thing, oraz podpisała wspólny kontrakt z wytwórnią Interscope oraz Polydor. Jej pierwszy gwiazdorski występ miał miejsce w Wielkiej Brytanii w programie Later… with Jools Holland. Początkowo gwiazda nie lubiła występować przed tak dużą publicznością, gdyż bała się, że coś pójdzie nie tak. Często też ulegała ogromnej tremie, jednak mimo tego postanowiła przełamać swój strach. Wystąpiła również na kilku promocyjnych koncertach, m.in. w Bowery Ballroom i Chateau Marmont oraz w programie De Wereld Draait Door.

Niedługo później publikacji podległ jej pierwszy profesjonalny teledysk do utworu „Born to Die”, którego reżyserem jest Yoann „Woodkid” Lemoine (francuski reżyser i wokalista). Wokalistka i reżyser poznali się za pomocą serwisu Twitter, gdzie Woodkid wprost napisał, że chciałby coś dla niej wyreżyserować. 

Ogromny wpływ na postrzeganie Lany w Stanach Zjednoczonych wywarł występ w programie Saturday Night Live 14 stycznia 2012. Nastał dla niej dość ciężki okres, gdyż po tym występie otrzymała bardzo dużo negatywnych komentarzy od krytyków, jak i od samej publiczności.

6

27 stycznia przez wytwórnie Polydor, Interscope oraz Stranger Records, został wydany jej drugi solowy album zatytułowany „Born To Die”. Mimo niepochlebnych opinii krytyków stał się on ogromnym, komercyjnym sukcesem – do dziś sprzedano ponad 4.5 miliona egzemplarzy na całym świecie.

Kolejne miesiące były dla piosenkarki bardzo pracowite – krótko po premierze albumu podpisała kontrakt z agencją modelingu NEXT. Udzielała wywiadów, pozowała do okładek (nawet dla światowych magazynów typu Vogue). W 2012 roku królowała na większości list przebojów i otrzymywała masę nagród. Jej kariera nabrała niesamowitego tempa. W czerwcu Lana rozpoczęła serię dwunastu koncertów, m.in. w Wielkiej Brytanii, Stanach Zjednoczonych i Hiszpanii. W lipcu kontynuowała „trasę” – dziesięć koncertów, głównie w Europie i Australii.

8

4 maja Lana wystąpiła na kolacji Mulberry, gdzie swoim występem zwróciła uwagę menadżera H&M. Krótko później została twarzą jesiennej oraz zimowej kampanii tego sklepu oraz nagrała cover piosenki „Blue Velvet”, który została został wykorzystany w teledysku promującym kolekcję. Piosenka była również wykorzystana w trackliście reedycji albumu wydanego 10 miesięcy wcześniej – „Born To Die – The Paradise Edition”, którą wzbogaciła aż o osiem nowych utworów.

W międzyczasie artystka została również ogłoszona Kobietą Roku magazynu GQ. Piosenkarka zgodziła się udzielić gazecie jej pierwszej, rozbieranej sesji.

Krótko później Del Rey wystąpiła reklamie Jaguara F-Type wraz z piosenką „Burning Desire” (która również pojawiła się na albumie w postaci bonusu iTunes), do której również wydała teledysk.

9 (1)

2013 rok rozpoczął się równie korzystnie. Wokalistka otrzymała nominację do BRIT Awards w kategorii Najlepsza Międzynarodowa Artystka Solo ECHO AwardsNajlepsze Międzynarodowe Objawienie oraz Najlepsza Międzynarodowa Artystka Pop/Rock. Na nominacjach się nie skończyło, ponieważ odebrała wszystkie trzy nagrody podczas kameralnych uroczystości, pozostawiając w tyle taką konkurencję, jak Rihanna, Alicia Keys czy Taylor Swift.

W tym roku nagrała również na potrzeby wielkiej produkcji filmowej „Wielki Gatsby” (reżyserii słynnego australijskiego reżysera, scenarzysty oraz producenta filmowego Baza Luhrmanna) piosenkę „Young & Beautiful”.  Następnie rozpoczęła światową trasę koncertową Paradise Tour. 2 czerwca 2013 artystka wystąpiła na warszawskim Torwarze.

Pod koniec trasy koncertowej miała miejsce premiera krótkometrażowego filmu „Tropico”, składającego się z trzech piosenek: „Body Electric”, „Gods & Monsters” oraz „Bel Air”. Podczas jego premiery w Los Angeles zdradziła również tytuł jej kolejnego albumu – „Ultraviolence”.

8

Kolejny rok również nie odbiegał od owocnych, poprzednich lat. 26 Stycznia 2014 miała miejsce premiera coveru piosenki „Once Upon a Dream”, który został wykorzystany w filmie Disneya „Czarownica”. Utwór momentalnie stał się najszybciej pobieraną piosenką w historii sprzedaży Google Play.

Album „Ultraviolence” został skończony i gotowy do premiery już zeszłego roku, lecz Lana nie była z niego do końca zadowolona; uważała, że brakuje w nim „ognia”. W styczniu poznała producenta i lidera zespołu The Black Keys – Dana Auerbacha, z którym poleciała do studia w Nashville i w ciągu 2 tygodni ponownie nagrała całą płytę od podstaw – tym razem kompletnie na żywo. Premiera pierwszego singla z albumu – „West Coast” – miała miejsce 14 kwietnia.

23 maja Lana wystąpiła na przedślubnej kolacji Kim Kardashian i Kanye Westa w Pałacu Wersalskim, gdzie zaśpiewała ulubioną piosenkę panny młodej, „Young and Beautiful”. Wokalistka twierdzi, że koncert ten odbył się za darmo, ponieważ nigdy nie pozwoliłaby płacić swoim znajomym za występ.

Przed samą premierą albumu „Ultraviolence” swoją premierę miały trzy single promocyjne z albumu – „Shades of Cool”, „Ultraviolence” oraz „Brooklyn Baby”. Światowa premiera wydawnictwa odbyła się 17 czerwca, w pierwszym tygodniu sprzedając 880 tysięcy kopii na całym świecie (w tym osiągając status złotej płyty w Polsce w dniu premiery), plasując się przy tym na szczycie notowania Billboard 200 oraz zdobywając pozytywne opinie wymagających krytyków.

uv


Host: Fan-Strefa.pl | Reklama